Babam öldüğünde 19 yaşındaydım.

Düğünden iki gün önce annem odama geldi. Elinde eski bir kutu vardı. İçinden babama ait mektuplar çıktı. Ağlayarak konuşmaya başladı:

“Baban bizi terk edecekti… ben sizi bir arada tuttum.”

Ama mektupları okuyunca gerçeği gördüm.

Babam gitmek istememişti.

Gitmeye çalışan annemdi.

Yıllarca anlattığı her şey yalandı.

O gece ilk kez anneme karşı çıktım. Sesimi yükselttim. O ise yüzüme öyle bir tokat attı ki yere düştüm. Sonra ağlamaya başladı.

“Bak bana neler yaptırıyorsun…”

Çocukluğum boyunca duyduğum cümleydi bu.

Düğün günü geldiğinde sol yanağım hâlâ kıpkırmızıydı. Makyöz kapatmaya çalıştı ama iz belliydi.

Salona girdiğim an herkes sustu.

Annem ön sırada oturuyordu. İnci renkli elbisesiyle kusursuz görünüyordu. İnsanlara gülümsüyor, sanki dünyanın en iyi annesiymiş gibi davranıyordu.

Nikâh memuru konuşmaya başladığında ayağa kalktım.

Herkes bana döndü.

Mikrofonu elime aldım. Ellerim titriyordu.

Sonra çantamdan babamın mektuplarını çıkardım.

Ve tek tek okumaya başladım.

Babamın nasıl yalnız bırakıldığını… nasıl manipüle edildiğini… annemin yıllarca herkese yalan söylediğini…

Salon buz kesmişti.

Annem ayağa kalkıp bağırdı:

“Kes şunu!”

Ama bu kez sustum sanıyordu.

Yıllarca sustuğum için güçlü olduğunu düşünmüştü.

Mektupların son sayfasını kaldırdım.
Babamın kendi el yazısıyla yazdığı cümleyi yüksek sesle okudum:

“Bir gün kızım büyürse… umarım annesinden korkmadan yaşayabilir.”

Annemin yüzündeki ifade bir anda değişti.

Ve ilk kez… herkes gerçeği gördü.

Diğer Tarifler